Nie ma go tu, bo powstał z martwych

Mt. 28, 1-10

     Minęły święta Paschy. Dla Żydów najważniejsze. Życie w Jerozolimie powracało do normalnego, codziennego trybu. Ale nie dla uczniów Jezusa Chrystusa i dla niewiast z nim związanych.

     Co przeżywa się na trzeci dzień po śmierci drogiej osoby? Jakie myśli wypełniają człowieka na wspomnienie o Mistrzu, któremu się zaufało, powierzyło swoje życie? Czy nie głęboki smutek, żal, a w ich przypadku nawet rozczarowanie, bo mówił, że żyć będzie wiecznie, a On w grobie? Przerażeni tym, co się stało na Golgocie, bezradni, jak owce bez pasterza. Jak to było możliwe, co my teraz zrobimy?

     W tej żałobie niewiasty nie straciły poczucia obowiązku. Wprawdzie ewangelista Mateusz nie pisze o tym, ale z innych ewangelii wiemy, że nakupiły wonności, aby pójść i namaścić Go. Chciały także obejrzeć grób, w piątek w wielkim pośpiechu zamknięty wielkim kamieniem. To były ich myśli. Takimi troskami wypełnione były ich serca. W tym względzie jakże niewiele się zmieniło. Po pogrzebie najbliżsi przez wiele dni nieraz wędrują na cmentarz, do grobu bliskiej osoby, by obejrzeć czy uporządkować grób, złożyć kwiaty. Idzie się z myślami o śmierci, przemijaniu. Dla niejednych jest to wprost złośliwa satysfakcja, że wszyscy się tam znajdą, śmierć czeka wszystkich. Myśli nasze potrafią być tak bardzo związane ze śmiercią i grobem, że zapomina się o zmartwychwstaniu.

     Gdy Jezus Chrystus mówił uczniom, że zmartwychwstanie, nie docierało to do nich. Gdy mówił Izraelitom, że jest Zbawicielem, obiecanym Mesjaszem, Synem Bożym uznali to za bluźnierstwo. Zażądano dla Jezusa śmierci. Wołając: ukrzyżuj Go! chcieli udowodnić Jezusowi, że On także umrze. A najbliższym pozostało złożenie Jego umęczonego ciała w grobie. Aby nie mieć wątpliwości - postarano się o straż, która w dzień i w nocy pilnowała grobu. My ci pokażemy, że ty z grobu nie wyjdziesz, będziemy mieli potwierdzenie twojej śmierci. Grzesznicy skazani na śmierć, ludzie z pozoru tylko pobożni, a idący także drogą zguby chcą, aby wszyscy dzielili z nimi ten sam los. Dla tego tyle zła na świecie, Krzywdy, przemocy, zabójstw, wojen, tego, co prowadzi do śmierci.

     Niewiasty nie umiały z tego kręgu śmierci się wydostać. Smutek i ból. Ale w ich sercach była także miłość do ich Mistrza. Ona była mocniejsza od obawy przed żołnierzami strzegącymi grobu. I one pierwsze przeżyły największe zaskoczenie i zdumienie w swoim życiu. Szły ku śmierci, a zobaczyły życie, bo żywego, zmartwychwstałego Chrystusa - w. 8 -10. Chciały obejrzeć grób, a usłyszały: „nie ma Go tu, bo powstał z martwych”, by za chwilę objąć Go za nogi i złożyć Mu pokłon.

     Zbawiciel nie skarcił ich za to, że szukały Go umarłego, w grobie, że w godzinach smutku, zwątpienia zapomniały o Jego słowach, w których mówił, że p[o trzech dniach zmartwychwstanie. Szukały ukrzyżowanego, znalazły zmartwychwstałego! Smutek śmierci zmienił się w tryumf życia. Płacz w radosne śpiewanie „Alleluja”. Nastał najwspanialszy czas.

     Niewiasty nie wiedziały jak dokonał się cud zmartwychwstania. One o to nie pytały. Nie musiały, bo Chrystus Pan był wśród nich. Śmierć nad Nim panować już nie mogła. A gdy Jezus ukazał się także uczniom, ich serca również wypełniły się wielkim zdumieniem i radością.

     Wczuwamy się w przeżycia niewiast i uczniów Pańskich. Gdybyśmy jednak na tym poprzestać mieli, biednymi byśmy byli, bo byśmy im zazdrościli. Nie musimy. Jezus Chrystus umiłował wszystkich ludzi, wszystkim, którzy proszą daje przebaczenie i dar życia wiecznego. To On mówi: „Oto jam jest z wami po wszystkie dni, aż do skończenia świata”

     Zmartwychwstanie przewyższa nasze zrozumienie. Ale tylko ci, którzy jak niewiasty czy uczniowie, nawet w największym bólu idą do Jezusa, z myślami o Golgocie i grobie, otrzymują odpowiedź: „Nie ma Go tu, bo wstał z martwych”. On żyje! A ty gdy uwierzysz Mu, będziesz mógł żyć w Jego Królestwie.

ks. Andrzej Czyż

UCZMY SIĘ OKAZYWAĆ WDZIĘCZNOŚĆ...

Albert Schweitzer (1875-1965), filozof, teolog, lekarz, muzyk, wielki autorytet moralny XX wieku. Wszechstronnie utalentowany syn pastora z alzackiej wsi Gunsbach, wyrzeka się kariery naukowej, aby jako lekarz nieść pomoc mieszkańcom afrykańskiej dżungli. W 1913 r. założył w Lambarene szpital, który stał się symbolem ludzkiego. braterstwa, miłości i ofiarności.

Kiedy z perspektywy lat spoglądam na swoją młodość, wzrusza mnie myśl, jak wielu ludziom winien jestem wdzięczność za to, co mi dali lub czym dla mnie byli. Zarazem jednak ze smutkiem uświadamiam sobie, jak niewiele tej wdzięczności w istocie okazałem ludziom, gdy byłem młody. Wielu z nich rozstało się z życiem, zanim zdołałem wyrazić, jakie znaczenie miała dla mnie okazana mi przez nich dobroć i wyrozumiałość. Nieraz nad grobami głęboko poruszony wypowiadałem w duszy słowa, które moje usta niegdyś winny były przekazać żywym.
 

Wydaje mi się przy tym, że nie mogę powiedzieć, iż byłem niewdzięczny. W porę zbudziłem się z młodzieńczej bezmyślności, by doświadczonej od ludzi dobroci i wyrozumiałości nie traktować jako oczywistych. Uwrażliwiłem się na to równie wcześnie, jak na panujące w świecie cierpienie. Ale do dwudziestego roku życia, a nawet i później, zbyt mało dbałem o to, by swą wdzięczność wyrażać. Nie doceniałem znaczenia, jakie ma dla ludzi szczere jej okazywanie. Często także nie potrafiłem przełamać nieśmiałości powstrzymującej mnie przed wypowiedzeniem słów podziękowania.

Biorąc pod uwagę swoje własne przeżycia, nie sądzę, by w świecie było tak wiele niewdzięczności, jak zazwyczaj się twierdzi. Nigdy nie mogłem przyjąć takiej interpretacji opowieści o dziesięciu trędowatych, zgodnie z którą tylko jeden z nich poczuwał się do wdzięczności. Sądzę, że wdzięczni byli wszyscy. Ale dziewięciu z nich udało się najpierw do domu, by szybko pozdrowić bliskich i rozejrzeć się w swoich sprawach, odkładając na później pójście do Jezusa z podziękowaniem. Nie doszło do tego, gdyż sprawy domowe zatrzymały ich, a w tym czasie Jezus umarł. Jeden natomiast miał dar kierowania się bezpośrednim odczuciem. Odszukał więc zaraz tego, który mu pomógł i swą wdzięcznością dodał mu otuchy.

Wszyscy winniśmy się starać o bezpośredniość, o to, by wdzięczność nie okazywana stała się okazywaną. Wtedy będzie więcej w świecie słońca i więcej energii, aby czynić dobro. Zarazem każdy z nas powinien bronić się, by nie przejąć do swego światopoglądu gorzkich porzekadeł o niewdzięczności świata. Pod ziemią płynie wiele wody, która nie wytryska jak źródło. Bądźmy więc ufni. Sami wszakże winniśmy być wodą, która znajduje drogę, by stać się źródłem, przy którym ludzie zaspokajają swe pragnienia wdzięczności.

Jeszcze jedno przejmuje mnie wzruszeniem, kiedy wracam myślą do swoich młodych lat: że tak wielu ludzi dało mi coś lub było czymś dla mnie, wcale o tym nie wiedząc. Oddziaływali na mnie tacy, z którymi nigdy nie zamieniłem słowa, i nawet tacy, których znałem tylko ze słyszenia. Wniknęli w moje życie i stali się w nim siłą. W wielu wypadkach nie odczuwałbym tak jasno i nie postępował tak zdecydowanie, jak odczuwam i postępuję, gdybym nie znajdował się pod pewną presją tych ludzi. Dlatego zawsze mi się zdaje, że duchowo żyjemy tym, co nam dali ludzie w ważnych godzinach naszego życia. Tych brzemiennych znaczeniem godzin nic nie zapowiada, nadchodzą one nieoczekiwanie. Są niepozorne, zaledwie się je zauważa. Czasem nabierają dla nas znaczenia dopiero we wspomnieniu, podobnie jak piękno muzyki lub krajobrazu niekiedy też dopiero we wspomnieniu nam się ukazuje. Wiele z tego, co stało się nasz dobrocią, łagodnością, zdolnością przebaczania, szczerością, wiernością, siłą w cierpieniu, zawdzięczamy ludziom, u których w małym lub dużym wydarzeniu doświadczyliśmy tego samego. Idea, która stała się życiem, zapadała w nas i rozgorzała.

Nie sądzę, by można było człowiekowi zaszczepić to, czego w nim nie ma. Zazwyczaj są w ludziach wszystkie dobre idee jako materiał zapalny. Ale wiele z tego materiału zapala się dopiero wtedy lub też dopiero rozpala się na dobre, kiedy przerzuci się doń płomień czy płomyk z zewnątrz, od innego człowieka. Czasami nasze zarzewie bliskie jest wygaśnięcia, lecz rozpala osę na nowo dzięki przeżyciu wywołanemu przez jakiegoś człowieka. Każdy z nas winien zatem z głęboką wdzięcznością pamiętać o tych, którzy wzniecili w nim płomienie.

Gdybyśmy mogli na nowo spotkać ludzi, którzy stali się naszym błogosławieństwem i opowiedzieć im, dzięki czemu się nim stali, zdumieliby się zapewne, co z ich życia przeniknęło w nasze. Nikt z nas tak samo nie wie, co budzi w ludziach i co ludziom daje. Tylko niekiedy dane nam jest dostrzec jakieś znamię naszego wpływu, abyśmy się nie zniechęcali.

Wywiad z kuratorem Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Skoczowie

P. Andrzej Krehut urodzony w Jaworzu, od 1979 roku związany ze zborem w Skoczowie, żona, trzy córki.

*     Został Pan wybrany na kuratora Parafii Ewangelickiej w Skoczowie. Wybór Rady Parafialnej był jednomyślny. Zatem zyskał Pan zaufanie wszystkich prezbiterów. Proszę powiedzieć, jak długo jest Pan członkiem Rady Parafialnej?

          Członkiem Rady Parafialnej naszej Parafii jestem od 1983 roku. Jest to moja czwarta kadencja. W drugiej kadencji powierzono mi funkcję skarbnika Rady Parafialnej. W mojej trzeciej kadencji pełniłem funkcję sekretarza Rady Parafialnej. W obecnej zostałem wybrany kuratorem naszej Parafii.

*     W Pana ocenie - jak zmieniło się działanie Rady Parafialnej w zmieniających się warunkach politycznych i gospodarczych, które niewątpliwie mają wpływ na życie Parafii?

         W moim odczuciu nowe warunki polityczne w naszym kraju zmieniły miejsce naszego Kościoła w Państwie. Zostały uregulowane stosunki między Kościołem Ewangelicko-Augsburskim w RP a Państwem. Co do naszej Parafii - wizyta papieża w naszym Kościele sprawiła, że nasz Kościół jest pozytywnie odbierany przez braci z Kościoła Rzymsko-Katolickiego. Parafia nasza ma bardzo dobrze ułożone stosunki z władzami naszej gminy, które wspierają nas w niektórych naszych pracach np. otrzymaliśmy pomoc przy wykonaniu parkingu pod ogrodem, sfinansowanie wykonania jednej strony ogrodzenia na cmentarzu w Pierśćcu, a w tym roku pomogą w wykonaniu oświetlenia wieży naszego kościoła oraz poszerzenia parkingu nad kościołem.

*     Wspomniał Pan o sprawach, do których Parafia się przygotowuje. Proszę przybliżyć, co w najbliższym czasie będzie realizowane?

          Rada Parafialna na najbliższy rok jako zadanie pierwszoplanowe postanowiła dokonać remontu budynku starej szkoły. W ubiegłym roku dokonano wymiany okien na piętrze oraz wyremontowano mieszkanie dla obecnego wikariusza. W obecnym roku postanowiono dokonać wymiany okien na parterze, wykonania nowej elewacji budynku (nowy tynk) oraz wymiany rynien na tym obiekcie.
     Są to, jak wspomniałem, prace pierwszoplanowe, co nie znaczy, że nic poza tym nie będzie czynione. Chcemy ponadto wykonać drobne prace kosmetyczne wokół naszego Kościoła. W planie mamy zagospodarowanie ogrodu przed plebanią oraz poszerzenie parkingu nad Kościołem i wykonanie nowego parkingu pod ogrodem. Prace te, a szczególnie remont budynku starej szkoły, łączą się z dużymi nakładami finansowymi i pragnę przy tej okazji zwrócić się w imieniu Rady Parafialnej z serdeczną prośbą do naszych parafian o wspomożenie finansowe w postaci składania ofiar na listę, która wyłożona jest w kancelarii. Za wszystkie ofiary, które pomogą udźwignąć ten nasz wspólny ciężar, serdeczne Bóg zapłać.
     Myślę, że możemy liczyć na swych zborowników, którzy już niejednokrotnie odpowiadali na nasze apele, spontanicznie dając dowód swojej ofiarności.

*     Reprezentuje Pan Parafię. Proszę przybliżyć, co należy do zadań kuratora Parafii?

          Jako kurator, jestem tak samo radnym i ciążą na mnie takie same obowiązki jak na każdym radnym. Jako członek Prezydium Rady Parafialnej, wspólnie z proboszczem, gospodarzem Parafii oraz pozostałymi członkami Prezydium muszę czuwać nad prawidłową gospodarką finansową naszej Parafii. Zgodnie z regulaminem parafialnym do zadań kuratora i całej Rady Parafialnej należy:

–      czuwanie nad zachowaniem czystości nauki Kościoła oraz krzewienie życia religijnego w Parafii,

–      wspieranie duszpasterzy w modlitwie i współdziałanie z nimi w duchowym budowaniu zboru,

–      dawanie dobrego przykładu innym,

–      zabieganie o godne święcenie niedziel i świąt, troska o porządek oraz czas i miejsce nabożeństw i o regularne uczęszczanie parafian na nabożeństwa,

–      troska o chrześcijańskie wychowanie dzieci i młodzieży,

–      przygotowanie wyborów zgodnie z prawem wyborczym,

–      zarząd majątkiem parafialnym, powoływanie i zwalnianie świeckich pracowników parafialnych.

*     Parafia to nie tylko mury, ale przede wszystkim ludzie, społeczność wierzących. Jakie zadania nowa Rada Parafialna i nowy kurator zamierza poczynić, aby zbór umacniał się w wierze i społeczności zborowej?

          Prezydium Rady Parafialnej wspólnie z Radą Parafialną jako pomocnicy księży czujemy się współodpowiedzialni nie tylko w sprawach gospodarczych, ale i duchowych zboru. Obecna Rada Parafialna chce dążyć do ściślejszej współpracy pomiędzy grupami działającymi w naszej Parafii poprzez wspólne spotkania, które pomogą nam w rozwiązywaniu wspólnych problemów naszej Parafii.

*     Od kilkunastu lat jest Pan związany z problemami, jakie obecne są w zborze. Na zakończenie proszę podzielić się Pana niepokojami związanymi ze zborem oraz jakie dostrzega Pan pozytywne jego elementy?

         Najbardziej jestem zaniepokojony malejącą frekwencją parafian uczęszczających na nabożeństwa. Druga sprawa istotna dla prawidłowego funkcjonowania Parafii to składki kościelne, gdzie za ubiegły rok z płatnością zalega około 25% podatników. Zaznaczyć tu trzeba, że Parafia musi za wszystkich i tych niepłacących odprowadzić na rzecz diecezji i Konsystorza łącznie 5 zł od duszy.

     Do pozytywnych aspektów można zaliczyć wybór naszego zborownika pana inż. Adama Pastuchy na stanowisko kuratora diecezjalnego, który będzie reprezentował naszą Diecezję i Parafię wspólnie z Janem Wojnarem (kuratorem poprzedniej Rady Parafialnej) w Synodzie naszego Kościoła. Budująca jest również zwiększająca się liczba młodzieży biorąca udział w swych spotkaniach.

     W tym miejscu pragnę podziękować w imieniu Prezydium oraz Rady Parafialnej naszym księżom za wkładany trud i wysiłek w dobre funkcjonowanie naszej Parafii oraz modlitwy niesione do Boga w intencji nie tylko naszego zboru, ale całej jednoty ewangelickiej i narodu. Pragnę również podziękować naszemu chórowi za służbę swymi pieśniami w nabożeństwach, jak również wszystkim, którzy przyczyniają się do prac na rzecz i dla dobra Parafii. Jest to nasze wspólne dobro, o które musimy wspólnymi siłami dbać.

Rozmawiał  ks. Andrzej Krzykowski

Diecezjalny Zjazd Chórów w Skoczowie

     Trwają prace przygotowawcze do Zjazdu Chórów Diecezji Cieszyńskiej, który w tym roku odbędzie się w naszym skoczowskim kościele w dniu 27.04.1997 r. Udział w zjeździe zapowiedziało 28 chórów z naszej diecezji. W tym dniu do Skoczowa przyjedzie około 900 samych tylko wykonawców. Nasz kościół posiada 1000 miejsc siedzących a więc można sobie wyobrazić, że kościół w tym dniu będzie wypełniony do ostatniego miejsca. Oby Bóg sprawił aby tak było, przecież jest to wspólne spotkanie ludzi, których łączy nie tylko przyjaźń ale i radość wspólnego śpiewania na chwałę naszemu Panu.

     Z uwagi na ograniczony czas, każdy z chórów wykona tylko po jednej pieśni. Część koncertu poświęcona będzie twórczości zmarłego przed dziesięciu laty długoletniego proboszcza naszej parafii księdza Jana Nogi. Ksiądz Noga był wielkim i zagorzałym wielbicielem muzyki religijnej, przy czym sam skomponował i napisał wiele utworów. Jedną ze sztandarowych pieśni do której napisał słowa nosi tytuł „Tam gdzie Bóg żywy”. Utwór ten wykonany będzie przez wszystkie chóry, którymi dyrygował będzie syn autora Bolesław Noga.

     Myślę, że wielką atrakcją będzie także wspólna pieśń chórów wykonanie której, planuje się na rozpoczęcie zjazdu przed kościołem o godzinie 9¹⁵. Będzie to sekwencja opery Verdiego „Nabucco” - „Chór niewolników”. Chórami dyrygować będzie Bernard Tront z Drogomyśla. Nasz chór dla uczczenia wspomnianej rocznicy śmierci ks. J. Nogi wykona dwie jego pieśni do których muzykę napisał syn Bolesław Noga. Chór mieszany zaśpiewa „Modlitwę wieczorną” zaś męski pieśń „Kocham ten kościół”.

     Śpiew w kościele ewangelickim spełnia bardzo ważną rolę. Miłośnicy śpiewania zrzeszają się między innymi w chórach. W Diecezji Cieszyńskiej działają 43 chóry w tym w 27 mieszanych, 3 męskich i 13 dziecięco - młodzieżowych, w których śpiewa łącznie 1660 śpiewaków.

Chóry mieszane:  Bielsko (41 śpiewaków), Biała (40), St. Bielsko (59), Brenna (28), Cieszyn (55), Cieszyn - misyjny (?), Cieszyn - „Credo” (55), Bażanowice (60), Hażlach - Zamarski (45), Dzięgielów (31), Puńców (23), Cieszyn - „Hosanna” gr. starsza (31), Cisownica (50), Dogomyśl (61), Goleszów (50), Goleszów - „Senior” (40), Kozakowice (30), Jaworze (55), Międzyrzecze (22), Skoczów (69), Ustroń (49), Ustroń - Polana (30), Wisła - Centrum (59), Wisła - Czarne (20), Wisła - Głębce (45), Wisła - Jawornik (28), Wisła - Malinka (33)

 Chóry męskie:  Zamarski (15 śpiewaków), Goleszów (38), Skoczów (24)

 Chóry dziecięco - młodzieżowe:   Cieszyn - „Hosanna” gr. młodsza (66 śpiewaków), St. Bielsko (20), Bielsko - „Wróble” (?), Bażanowice - „Stokrotki” (33), Dzięgielów (26), Goleszów - „Promyki” gr. młodsza (46), Goleszów - „Promyki” gr. starsza (38), Dębowiec (25), Ustroń - Polana (20), Wieszczęta - Kowale (24), Wisła - Głębce (65), Cisownica (24), Drogomyśl (?), Skoczów (?)

      Skoczowski chór mieszany jest najliczniejszym chórem w tej cieszyńskiej rodzinie śpiewaczej. Cieszy to serca nasze ale i smuci także fakt zawieszenia działalności chórku dziecięcego (brak chętnych), który miał już za sobą pierwsze bardzo udane występy. Mamy jednak nadzieję, że skoczowski chórek dziecięcy jeszcze usłyszymy.

     „Śpiewanie jest pracą niebiańską, która zaczyna się w doczesności, a dokańczać będzie w niebiesiech wiecznie” - powiedział ks. Jerzy Trzanowski. Więc póki czas śpiewajmy, chwalmy i sławmy imię Pana.

Walter Orawski

Dnia 8 lutego, w sobotnie popołudnie nasz Chór został zaproszony przez ks. Marka Uglorza na kulig do Brennej. Proboszcz parafii w Brennej dotrzymał obietnicy, kiedy to będąc u nas na uroczystości gwiazdkowej wystąpił z zaproszeniem naszego chóru na kulig i tym samym do nawiązania bliższego kontaktu z niedawno powstałym chórem przy Parafii Ewangelickiej w Brennej.

Z niedowierzaniem, że będzie można jeszcze pojeździć na śniegu przy kończącej się aurze zimowej, wyruszyliśmy o 15³⁰ wynajętym autokarem do Brennej. Ksiądz Marek oczekiwał nas przy swoim Kościele i wspólnie pojechaliśmy do Brennej - Leśnicy, gdzie ku naszej radości był jeszcze śnieg na drodze i kulig mógł się odbyć bez problemów. Na miejscu oczekiwały dwa zaprzęgi konne i jeden traktor z przyczepą, gdzie znajdowała się wygodna kanapa dla „co zacniejszych chórzystów”. Przy zapadającym zmierzchu zaprzęgi ciągnące sanie ruszyły w górę, w głąb Leśnicy. Humory wszystkim dopisywały, a szczególnie panowie mieli wiele radości z obrzucania pań śnieżkami. Radości przysporzyły także upadki z sanek, co dodatkowo przyczyniło się do powstania wspaniałej atmosfery.

U celu czekało już na nas rozpalone duże ognisko, gdzie zabraliśmy się do pieczenia kiełbasy. Nie trzeba dodawać, że smakowała.

Drugą część naszego sobotniego wyjazdu spędziliśmy już w sali pod Kościołem w Brennej, gdzie zostaliśmy ugoszczeni ciepłą kolacją. Trochę zmarzniętych, a niektórych przemoczonych od zbytniego spoufalania się ze śniegiem, chórzystów poczęstowano na powitanie grzanym piwem z przyprawami i wspaniałym aromatem. Po chwili wniesiono na stoły dymiącą grochówkę, a następnie poczęstowano ciastem i kawą.

 Chórzyści z Brennej stanowią na razie niewielką grupę śpiewaczą liczącą ponad 20 osób, ale razem ze swoim proboszczem spisali się wyśmienicie. Jednym z pojazdów kuligowych powoził sam dyrygent, a resztę wozaków stanowili parafianie, którzy użyczyli swoich zaprzęgów, aby nam umożliwić przeżycie wspaniałej przygody.

Był też czas na wspólne śpiewanie. Żegnając się z gospodarzami, wyraziliśmy życzenie ponownego spotkania i oczywiście zrewanżowania się za tak wspaniałe przyjęcie.

Uczestnicy kuligu

Konfirmacja 50 lat temu

      50 lat temu, 49 młodych członków naszego zboru po raz pierwszy przystapiło do Stołu Pańskiego. Konfirmacja to ważne wydarzenie w życiu ewangelika na drodze wiary. Co pozostalo z niego dziś po 50 latach?

Po trwającej rok nauce i przygotowaniu do konfirmacji, odbył się egzamin, w niedzielę Rogate 11.05.1947 r. Konfirmacja odbyła się 15.05.1947 r. w dniu Wniebowstąpienia Pańskiego. Konfirmował ks. Gustaw Broda w asyście ks. katechety Karola Sztwiertni z Goleszowa.

Sobota zazwyczaj kojarzy się nam ze sprzątaniem, zakupami, pracami w ogrodzie i zmęczeniem. Nam, młodym ewangelikom, ten dzień kojarzy się jeszcze z czymś, a mianowicie ze spotkaniami w sali parafialnej i spędzeniu sobotniego wieczoru na wspólnym rozważaniu Słowa Bożego, rozmowach i zabawie. Jednak ostatnia sobota lutego różniła się nieco od pozostałych. Na spotkanie młodzieżowe został zaproszony Marek Walica z Cieszyna.

Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, iż Marek, prowadząc spotkanie, więcej grał niż mówił. I tak, przy blasku świec mogliśmy wysłuchać sonaty  Bacha,  pieśni pt.  „Cudowna Boża łaska”,  kilku  improwizacji  jazzowych, pieśni  młodzieżowych  i  własnych  kompozycji  naszego gościa w opracowaniu na

syntezator i flety prosty i poprzeczny. W przerwach Marek czytał wiersze i mówił o tym, jaką rolę w jego życiu pełni Bóg i muzyka.

Koncert był wspaniałą ucztą muzyczną dla wielu melomanów i nie tylko. Bardzo się wszystkim podobał, a talent Marka wzbudził powszechny podziw i uznanie. Mogliśmy się przekonać, w jaki sposób Bóg może wykorzystywać nasze talenty. Przykładem takiego „wykorzystania” jest Marek, który zawsze powtarza, że „wszystko, co ma, zawdzięcza Bogu i gra Jemu na chwałę”.

Marek jest studentem 3-go roku wychowania muzycznego na filii Uniwersytetu Śląskiego w Cieszynie, a na flecie gra od 10 lat. Na stałe związany jest z cieszyńskim chórem młodzieżowym „Credo”, ale często „przygrywa” w wielu innych zespołach młodzieżowych. Dopiero niedawno rozpoczął karierę solową.

Dziękując mu za występ, życzymy wielu sukcesów w tej służbie oraz obfitości Bożego błogosławieństwa. Czynimy to z nadzieją, że znowu nas odwiedzi i będziemy mogli delektować się jego muzyką.

Gośka

Młodzież w Dębowcu 

Był rok 1985, kiedy do pierwszej klasy w Dębowcu przyszli: Beatka, Karolinka, Marzenka, Ola, Adrian i Wiesiu. Lekcje religii odbywały się w sali parafialnej. Do dzisiaj pamiętam tę małą grupę pierwszoklasistów. Po ośmiu latach żegnaliśmy te dzieci w szkole. Wybrały różne szkoły, w których dalej kontynuowały naukę.

Postanowiliśmy, że nasze spotkania trwające w czasie lekcji będziemy prowadzili dalej jako zebrania młodzieży. Zaczęliśmy spotkania w piątki w sali w Dębowcu.

 Tenis stołowy:           1 miejsce - Dariusz Ihas

                                   2 miejsce - Arkadiusz Ihas

                                   3 miejsce - Bogusław Kluz

Trambambula:            1 miejsce - Bogusław Kluz

                                                  - Andrzej Krzykowski

                                   2 miejsce - Arkadiusz Ihas

                                                  - Dariusz Ihas

                                   3 miejsce - Marek Matuszek

                                                  - Bernard Stekla

     Po swym zmartwychwstaniu Pan Jezus ukazał się po raz trzeci swym uczniom nad jeziorem Genezaret. Po spożyciu z nimi posiłku, który Pan Jezus sam przygotował, rzekł do Szymona Piotra: Szymonie, synu Jana, miłujesz mnie więcej niż ci? Piotr odpowiedział Jezusowi: Tak Panie! Ty wiesz, że cię miłuję. Pan Jezus powiedział do Piotra: Paś owieczki moje.

     I znowu zapytał Jezus: Szymonie, synu Jana, miłujesz mnie? Piotr odpowiedział: Tak Panie! Ty wiesz, że cię miłuję. Pan Jezus znowu powiedział Piotrowi: Paś owieczki moje.

     Po chwili zapytał Pan Jezus po raz trzeci: Szymonie, synu Jana, miłujesz. mnie? Zasmucił się Piotr, ponieważ Pan Jezus zapytał go po raz trzeci. Piotr przypomniał sobie jak na dziedzińcu pałacu arcykapłana trzy razy zaparł się swojego Pana i powiedział, że go nie zna. Odpowiedział ze smutkiem: Panie! Ty wszystko wiesz, ty wiesz, że cię miłuję. Pan Jezus po raz trzeci powiedział Piotrowi: Paś owieczki moje.

Kwadrans

     Tyle kwadransów ma jedna doba (doba to 24 godziny, to dzień i noc). Ile z nich poświęcasz na zabawę, pracę, sen, posiłki, sport..itd, a ile kwadransów każdego dnia rezerwujesz na słuchanie Pana Boga (czytanie Biblii) i rozmowę z Nim (modlitwa).

Radośnie wysławiajcie Boga, wszystkie ziemie!

Opiewajcie chwałę Jego imienia,

Śpiewajcie Mu pieśń pochwalną!                        Ps 66, 1-2

Śpiew towarzyszy nam wszędzie tam, gdzie zwiastowane jest Słowo Boże, odgrywając znakomitą rolę jako szczególny środek przekazu. Wykorzystując tę zasadę, postanowiliśmy utworzyć chórek dziecięcy w Dębowcu. Był rok 1995, piękne wrześniowe dni, nowy rok szkolny i całkiem nowe przedsięwzięcie. Inicjatorem powstania chóru był p. Bogusław Czyż uczący w szkole w Dębowcu religii i muzyki. „Ofiarą” czyli osobą, która zdecydowała się na prowadzenie chóru jako dyrygentka była  p. Karolina Kubicius.  Dzieci  -  członkowie  nowo  powstałego chóru, to gromada

uśmiechniętych twarzy, która już przywykła do śpiewu, śpiewając na lekcjach religii, szkółkach, występując w kościele w czasie różnych uroczystości. Wrzesień 1995 dał początek systematycznej pracy, by śpiew, muzyka i słowa poprzez wydobycie z nich piękna przyniosły radość słuchaczom i śpiewającym. Chórkowi na własnym instrumencie klawiszowym towarzyszył Marcin Kaleta. Pierwsze występy miały miejsce w Dębowcu w trakcie różnych uroczystości religijnych. Szczególnym przeżyciem był występ chórku w Teatrze w Cieszynie w trakcie koncertu kolęd. Dzieci były pięknie ubrane z wyróżniającymi je kokardami, które przygotowała p. Lidia Pastucha, która bardzo aktywnie pomaga w prowadzeniu chóru, udzielając cennych rad i wskazówek, przyprowadzając także swoją trójkę dzieci. Koncert w Teatrze, pochwalne recenzje, zdjęcie na okładce „Przyjaciela Dzieci” dały nową motywację.