To nie załatwiało jeszcze wszystkich spraw. Spektakl był po polsku. Żeby pokazać go włoskiej publiczności, trzeba było przetłumaczyć go na włoski. Ale i to okazało się możliwe. Teksty czytane zostały nagrane na płytę kompaktową, teksty piosenek przetłumaczone na włoski i w czasie spektaklu wyświetlane na slajdach, a aktorzy nauczyli się włoskich tekstów na pamięć. Tak oto przygotowani wyruszyliśmy w podróż, 48 osób „pod wodzą” ks. Alfreda Borskiego i ks. Mirosława Szewieczka. Wypada mi jeszcze odpowiedzieć na pytanie: po co tam pojechaliśmy, chociaż częściowo odpowiedź na nie już padła: aby pokazać spektakl, ale to nie wszystko. Żeby to uściślić przytoczę zdanie, które powiedział Artur na jednym ze spotkań w czasie przygotowywania przedstawienia: „To nie może być tylko spektakl, to musi być ewangelizacja”. To zdanie bardzo często przytaczane, kiedy mówimy o spektaklu, określa nasz cel: opowiadać ludziom dobra nowinę o Jezusie. Ale czy trzeba to robić akurat we Włoszech? - może ktoś zapytać. Wszyscy ludzie na całym świecie potrzebują usłyszeć Ewangelię, a Bóg jest tym, który posyła nas z nią w różne miejsca. Wierzę, że nas posłał właśnie do Włoch. To co tam przeżyliśmy, to w jaki sposób spektakl był przyjmowany jest dla mnie świadectwem, że wyjazd ten nie był naszym kaprysem ani chęcią zobaczenia „wielkiego świata”, ale że został zaplanowany przez Pana Boga. Oklaski na stojąco, brawa prawie po każdej scenie, słowa: „To było wspaniałe, cudowne - to reakcje ludzi po każdym spektaklu. Patrząc na to w czysto ludzkich kategoriach moglibyśmy powiedzieć: „Spektakl odniósł sukces, my odnieśliśmy sukces”. Ale nie o to przecież chodziło. Jeśli natomiast spojrzymy na to jako ci, którzy chcą w taki sposób przekazywać ludziom Ewangelię, możemy dziękować Bogu, że to On wziął sobie chwałę z tej naszej służby i że poprzez nią dotykał się ludzkich serc. Dla mnie osobiście największą radością było to, kiedy ludzie mówili: „W tym co robicie widać Jezusa”, „Wy nie gracie, ale naprawdę przeżywacie to”, bo uświadamiało mi, że realizuje się to, po co tutaj przyjechaliśmy, ludzie widzieli w tym spektaklu nie nas, ale Jezusa, a o to przecież chodziło.

Do rzeczy pierwszych, które nas spotkały we Włoszech, należy zaliczyć włoski posiłek. Kiedy go jedliśmy jeszcze nikt z nas nie przypuszczał, że jego główne danie będzie nam towarzyszyć prawie każdego dnia. Pasta sciuta (czytaj: sziuta), bo o niej mowa, to tradycyjne włoskie danie, którym w związku z tym wszędzie chciano nas ugościć, ale nawet najwspanialszego posiłku jedzonego dzień w dzień można z czasem mieć dosyć. W końcu doszło do humorystycznej sytuacji. W związku z tym, że wypowiadanie słowa „pasta” w obecności Włochów „groziło” otrzymaniem jej na najbliższym posiłku (bo dochodzili oni do wniosku, że skoro o niej mówimy, to chyba ją lubimy), postanowiono jako zamiennika używać polskiego słowa gwarowego „dżista” (pisownia fonetyczna), a na tych, którzy zapomną się i powiedzą „pasta” postanowiono nałożyć karę opiewającą na 2 polskie złote. Oprócz problemów z pastą musieliśmy też przestawić się na włoski sposób dziennego odżywiania, tzn. małe co nie co na śniadanie i bardzo obfite obiady i kolacje, z czym niektórzy mieli kłopoty, szczególnie ci nie przyzwyczajeni do skromnych śniadań.

Zaledwie kilka minut od Mazzo było Terrazzano di Rho (przeglądnij zdjęcia), gdzie drugiego dnia wystawialiśmy spektakl. Tam też ostatecznie rozwiązały się nasze problemy z niedopasowanymi do włoskich gniazdek polskimi wtyczkami, bo zostały one przerobione przez niesamowicie dla nas życzliwych Włochów, tak by mogły być używane we włoskich warunkach. Drugiego dnia mieliśmy okazję zwiedzić Mediolan, położony niedaleko Mazzo i Terrazzano. Jest on stolicą regionu Lombardia i drugim po Rzymie pod względem liczby ludności miastem włoskim oraz największym ośrodkiem przemysłowym Włoch. Okazało się, iż wcale nie zabytki były dla nas największą atrakcją, ale stadion San Siro, gdzie grają dwie znane włoskie drużyny piłkarskie: AC Milan i Inter Mediolan.

W naszej grupie nie zabrakło pasjonatów piłki nożnej, tak więc dla nich wizyta na stadionie była nie lada gratką. Oprócz stadionu w Mediolanie zwiedziliśmy katedrę, zamek i obejrzeli z zewnątrz budynek słynnej opery La Scala, bynajmniej swoim wyglądem nie zachęcający do wejścia, co i tak byłoby niemożliwe, bo bilety na grane tam opery, jak powiedział nam nasz włoski przewodnik, są bardzo, bardzo drogie.

większość drogi przejechaliśmy górskimi autostradami, tunelami ciągnącymi się pokilka a nawet kilkanaście kilometrów. Bywało tak, że z jednej strony autobusu widzieliśmy góry, a z drugiej rozciągało się morze. Po przyjeździe do Colegno i naszych „rytualnych” czynnościach, tzn. posiłek, wyładowanie i zainstalowanie sprzętu, zostało nam trochę czasu, który wykorzystaliśmy aby pozwiedzać trochę Turyn. Jest to drugi co do wielkości ośrodek przemysłowy Włoch, w którym mieści się siedziba koncernu Fiata. Znany jest również dlatego, ze w jednej z jego katedr znajduje się znany na całym świecie całun turyński, którego kopię mogliśmy zobaczyć.  Dagmara Górniak

 Część 2 - GE 15/16 z 1999r.  >>